Μέσα μου σαν χειμώνας και ντύσου πιο ζεστάMésa mou san cheimónas ke ntýsou pio zestá
μου φαίνεται να είναι αιώνας και οι μέρες σαν βουνάmou faíneta na eínai aiónas ke oi méres san vouná
Είναι πια θλιβερό το ότι ακόμα σ’ αγαπώEínai pia thliveró to óti akóma s’ agapó
μοναξιά σαν νερό και φοβάμαι μην πνιγώmonaxía san neró ke fovámai min pnigó

Μου λες πως από μια στάλα καταιγίδα προκαλώMou les pos apó mia stála katagída prokaló
λες απλά να πάμε γι’ άλλα μα σε παρακαλώles aplá na páme gi’ álla ma se parakaló
Είναι πια θλιβερό το ότι ακόμα σ’ αγαπώEínai pia thliveró to óti akóma s’ agapó
μοναξιά σαν νερό και φοβάμαι μην πνιγώmonaxía san neró ke fovámai min pnigó

Μη μου μιλάς για αντίοMi mou milás gia antío
και μη με σπας στα δύο, ζωή μουke mi me spas sta dýo, zoí mou
Μη μου μιλάς για αντίοMi mou milás gia antío
μονάχα πες μου πως θα ζω, θα ζωmonácha pes mou pos tha zo, tha zo

Αν δε σε είχα μόνο έτσι δε θα σ’ έχαναAn de se eícha móno étsi de tha s’ ékhana
αν δεν ζούσα μέσ’ τον πόνο έτσι δε θα πέθαιναan den zoúsa més’ ton póno étsi de tha péthena
Είναι πια θλιβερό το ότι ακόμα σ’ αγαπώEínai pia thliveró to óti akóma s’ agapó
μοναξιά σαν νερό και φοβάμαι μην πνιγώmonaxía san neró ke fovámai min pnigó

Μη μου μιλάς για αντίοMi mou milás gia antío
και μη με σπας στα δύο, ζωή μουke mi me spas sta dýo, zoí mou
Μη μου μιλάς για αντίοMi mou milás gia antío
μονάχα πες μου πώς θα ζω, θα ζωmonácha pes mou pós tha zo, tha zo